پرش به محتوا

انفرادی، کمدی ای که شکل نگرفته است

انفرادی، کمدی ای که شکل نگرفته است

«انفرادی» فیلم شبه کمدی و مبتذلی است از کارگردان «دینامیت» و «تگزاس» که این روزها اکران شده است و فروش آن هم روند افزایشی دارد، اما با بهای بلیت 45 هزار تومانی نمی شود ارزیابی در رضایت مخاطب داشت. انفرادی در ادامه دیگر ساخته های اطیابی، اثری است که قصد دارد مخاطب را با شوخی های جنسی و اروتیک با موقعیت های خام دستانه و دستمالی شده بخنداند. اطیابی اگر در «دینامیت» با مضامین ارزشی شوخی کرده بود که قادر به تأثیرگذاری هم نبود، اما در «انفرادی» قصد داشته پیوندی میان کمدی و سیاست شکل بدهد، اما این پیوند آنقدر ابتدایی است که حتی نمی شود ذره ای از فیلم را به عنوان هنر یا دغدغه فیلمساز درک کرد، اگرچه اینگونه مطرح شده که سینما یعنی سرگرمی، اما اینکه فیلم فاقد فیلمنامه و مضمون واحد باشد، نه سرگرمی است و نه هنر. اگر نام کارگردان را از فیلم جدا کنیم انگار تمامی این شبه کمدی ها را یک نفر می سازد. مواد لازم و فرآیند شکل گیری آن، حضور یک تا چند بازیگر کمدی است و استفاده از دیالوگ هایی که بیشتر بداهه پردازی است. درواقع مهم نبودن فیلمنامه و استفاده از موقعیت های جنسی چندپهلو که در رفتارهای جوانان کوچه و خیابان دیده می شود، حاصلش فیلم «انفرادی» است که هیچ عمق و میزانی از داستان پردازی یا یک خط روایی نسبتاً منطقی در آن یافت نمی شود.

تکیه «انفرادی» به رضا عطاران است و این یعنی فروش قابل ملاحظه! اما حتی عطاران هم در این فیلم چنگی به دل نمی زند و شوخی های همیشگی اش کهنه شده است. احمد مهرانفر هم برای نقشش اضافی است و گاهی نبودنش بیشتر به فیلم کمک می کند.

حضور مهدی هاشمی هم حلقه این رفاقت را با گسست مواجه کرده است؛ یعنی حضوری خنثی دارد که حتی دیالوگ گویی اش هم نمی تواند جذابیتی برای خود فیلم داشته باشد.

حضور این سه بازیگر دلیل مهمی است که کمدی ذهنی اطیابی روی پرده شکل نگیرد و اضافه کنید که اطیابی سعی داشته چند موضوع سیاسی را در هم تنیده کند و از ایجاد موقعیت ها از مخاطب خنده بگیرد اما نه تنها این موقعیت ها قوام لازم را در ایجاد موقعیت دراماتیک ندارد بلکه الکن و نارس و البته تکراری است. تا به حال چندین فیلم درباره آقازاده و مؤسسه مالی اعتباری و اختلاس ساخته شده و حالا انفرادی می خواهد با ابتدایی ترین حالت ممکن به این موارد بپردازد اما فضای فیلم خنثی و بی ربط است و اضافه کنید که این فیلم مانند دینامیت یا تگزاس بدآموزی دارد. در یک سکانس کشیدن علنی مواد مخدر در ماشین پلیس و در سکانسی دیگر معتادی در پارک دست در لباس بهرام می کند تا مواد مخدرش را پیدا کند. از اینگونه موقعیت و دیالوگ ها در فیلم فراوان است و این موقعیت ها شاید در سالن سینما از مخاطب خنده بگیرد اما به چه قیمتی؟! انفرادی نه تنها برای مخاطبش نکته ای ندارد بلکه فیلم بدآموزی دارد و چشم به گیشه دارد انگار با اثری تکه پاره مواجهیم، اثری که به هم وصله خورده و هیچ علت و معلولی در میان نماها و سکانس ها احساس نمی شود و این اثبات می کند که کارگردان سعی داشته اثری در راستای بساز و بفروشی بسازد. سکانس دزدی از بانک با آهنگ متن فیلم بالاتر از خطر می تواند یکی از فاجعه ترین سکانس های این فیلم باشد که قطعاً برای کودکان زیر 10 سال جذابیت دارد. اضافه کنید سکانس عمل جواد در بیمارستان و دیالوگ هایی که میان دکتر (امید روحانی) و جواد رد و بدل می شود که دیدن این فیلم در کنار خانواده را قطعاً با خجالت و شرمساری توأم می کند. در اجرا هم ضعف های اساسی دیده می شود و این لودگی و مبتذل بودن انفرادی را ثابت می کند.

افشین علیار، از روزنامه جوان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

افزایش سریع فروش با های یو پیامک
This is default text for notification bar